Kar yağıyordu kirpiklerinin üstüne usulca

Telaşsız salınıyordu eteğinde yıldızlar

Ayışığı sekiyordu o gece yanaklarında sessiz

Dalgalı saçlarında devrilmişti gemilerim

Uzun gurbet yollarına benzerdi ellerin

 

Birgün terkedip gittiğinde ansızın

Yetim şehirlere döndü bu kasaba

Ve ben bu şehrin en öksüz çocuğuydum artık

Zaman amansız bir eşkiyadır peşimde nicedir

Sen bilmesende ben bu şehrin en öksüz adamıyım şimdi

 

Teninin en beyaz yerine vuruyordu öğle güneşi

Gerdanında kimsesiz salınıyordu ölüm fermanım

Perçemine takılı kaldı gençliğimin en hüzünlü düşleri

Sessiz bakışların damıtırdı içime baldıran acısını

Uzaktan kopup gelen bir şarkı gibiydi o en son gülüşün

 

Birgün terkedip gittiğinde ansızın

Yetim şehirlere döndü bu kasaba

Ve ben bu şehrin en öksüz çocuğuydum artık

Zaman amansız bir eşkiyadır peşimde nicedir

Sen bilmesende ben bu şehrin en öksüz adamıyım şimdi

 

Sen küstüğünde gelirdi sonbaharlar bu şehre

Baharı müjdelerdi çiçekli giysilerin

Okul yolu düz giderdi hayatın zikzaklarına inat

Yan yana yürürdük uzatsan tutardım elini belki

Heyhat nasılda sızardı hayat tüm ağırlığı ile aramıza o an

 

Birgün terkedip gittiğinde ansızın

Yetim şehirlere döndü bu kasaba

Ve ben bu şehrin en öksüz çocuğuydum artık

Zaman amansız bir eşkiyadır peşimde nicedir

Sen bilmesende ben bu şehrin en öksüz adamıyım şimdi

 

Gözbebeklerine benzerdi bebeklerin gözleri

Akdeniz kıyılarına vurmuş mercandı sanki dişlerin

Gülüşlerin kör ederdi çocuk gözlerimizi

Bir âmâ gibi dolaştım yıllar yılı peşinden

Birgün olsun kabul görmedim gönül dergahında

 

Birgün terkedip gittiğinde ansızın

Yetim şehirlere döndü bu kasaba

Ve ben bu şehrin en öksüz çocuğuydum artık

Zaman amansız bir eşkiyadır peşimde nicedir

Sen bilmesende ben bu şehrin en öksüz adamıyım şimdi

 

Brusk Baran

 

Email: [email protected]