Filmin en can alici sahnesinde kendiside kimsesizler yurdunda buyumus erkek karakter, sonradan cok zengin biri olarak ziyaret ettigi ayni yurtta, yurdun da kendisi gibi kimsesiz buyumus mudurune donuk bakislariyla su cumleyi soylediginde kanimin bir an icin dondugunu hissettim.

”Demek ki bizim gibi kimsesiz cocuklar, buyuyunce kimsesiz adamlar oluyorlar.”

Filmin bundan sonraki kismini hatirlamiyorum cunku yetim yada oksuz buyumenin o dehsetengiz girdabina bir an icin dustugumu sandim.

Kimsesiz yasamak, koksuz bir agac gibi. Ne ictigin sudan ne de yedigin yiyeceklerden birsey anlamamak.

Esyanin ve zamanin anlamini yitirmesi.

Ruzgarda savrulan bir yaprak gibi yasanilan hayatlar.

Kimsesizlik nasil bir bosluk ki ne mal, ne mulk, ne evlat, ne sevgili dolduramiyor?

Icine dogru bagirdiginda duydugun tek sey, kendi sesinin yankilanmasi sadece.

Ve hep boyle kalmak cocuklukta ve yetiskinlikte.

Bu sekilde buyuyen insanlarin ruh dunyasini anlamak, icinden gectikleri anaforlari gormek, ruhlarini ezip darmadagin eden o yalnizlik duygusuna kenarindan olsa da dokunmak!

Hissetmek kavurup kul eden o atesi.

Kimsesizligin karanlik ve soguk izbelerinde usumek.

Butun dunyevi mevkileri ve makamlari degersizlestiren o sihir!

Koca koca adamlari bile en olmadik zamanlarda aglatan, gogus kafesine oturan o agirlik.

Kimsesiz buyudugu icin hicbir zaman kimsesi olmayan bu insanlarin yasadiklari karsisinda anali ve babali buyudugum icin Allah’a sukrettim.

Ve dusundum dunyada gercek anlamda kimsem olan anne ve babama karsi nasil bir evladim? Evlatlik gorevlerimi tam anlamiyla yapabiliyor muydum?

Anladim, yillarca elimin altindaki cevherin degerini bilmeden beyhude yasamisim. Simdi elimde olsa anne ve babamin semaya dagilmis butun kelimelerini toplayip gogsume bastirmayi ne kadar isterdim.

Ve bu kadar gec anladigim icin utandim...

Brusk Baran

Email: [email protected]