KAHIRE

Ucagimiz Misir da Kahire uzerinden gecerken, yanmakta olan kanatlari bizde hayatin kilcal damarlarindan kalbine dogru gittigimiz hissini uyandiriyordu. “Bin Bir Gece” masallarinin yasandigi, Firavunlarin yuzyillarca hukum surdugu bu ulke, Buyuk Iskender’in adini tasiyan sehirleriyle  insani cabucak bir zaman turbulansina cekebilmekte. Filmdeki kahramanina (Mr. Sallah “Indiana Jones”) “Kahire! Dunya sehirlerinin prensesi” dedirten Steven Spielberg gibi ucaktan asagiya bakarken gorulen Nil nehri ve etrafina kumelenmis bag, bahce ve bostanlar, nehrin, kara Afrika’nin kuruyan damarlarina nasilda hayat verdigini gostermekteydi. Butun Kürtlerin Arap dunyasinda adini yucelten Hukumdar Selahaddin’e yillarca ev sahipligi eden bu sehir, hala onun Kürt tarzi orulmus kalelerini, surlarini ve saraylarini korumakta. Ilk Kürt Gazetesi “Kürdistan”in da dogus yeri olan Kahire biz Kürtler icin bu ozelligi ile ayrica onem tasimakta.

Gunes isinlari gogu kizila boyarken, Kizildeniz’e bakan kiyi sehri Sharm el Sheikh havalimanina indigimizde, ulkenin en islek turist sehrinde bulunan tek havalimaninda ki karmasa, kargasa ve duzensizlik hemen goze carpiyordu. Bir an once Kahire’yi gorme istegimiz sinirlerimizi tetiklerken, amacimiza uc gun sonra ulasmistik. Woddy Allan’in “Kahire’nin mor gulu” filminde betimledigi kadar otantik bir yer miydi gercekten Kahire? Yada sevgili Huseyin Kaytan’in Isfahan’a karsi kullanacak kadar begendigi romantik bir sehir miydi? 

Arap gecelerinin acik koyu safaginda otobus ile yola cikarken, berrak gokyuzunde gorunen yildizlarin isinlari, Bedevi’lerin siyah donuk gozlerine aks ederken, onlari tanirsaniz hic kaybolmayacaginizi hissettiriyor. Hz. Musa’nin insanligin kurtulusu icin Tanri’dan On Emir’i aldigi Sina Dagi’nin etrafindan kavis cizip gecerken, nedense Israilogullari’nin On Emir’den en cok “öldurmeyiniz!” emrini hergun vaad edilmis topraklarda Arab’in yuzaki Filistinliler’e kan kusturarak ne kadar cok ihlal ettiklerini dusundum. Yuzumu Sina’ya cevirdigimde, Musa’nin dagda ayak bastigi yerden kalkan tozun ne cabukta bir kum firtinasina donustugunu ve Ortadogu’yu taninmaz bir dogmatizme surukledigini uzulerek gordum.

Ogle sicagi otubusun icini kavururken Kahire’ye guney kapisindan girdik. 15 milyondan fazla insanin yasadigi, trafikte gunluk 5 milyon arabanin bulundugu sehirde trafik isiklarinin calismamasi, ortalikta hic trafik polisinin gorunmemesi, buna ragmen trafigin akis hizi, ve insanlarin etrafina kayitsizligi Kahire’nin gercek yuzumuydu hic gormeyip okumadigimiz. Yinede var olan gerceklige surrealist bir bakis gibi geldi bana yazilip/soylenenler.

Selahaddin’I Eyyubi’nin sarayini gorup ve yaptirdigi surlarda dolasirken atalarimin yaptiklarindan ve sahip oldugu san ve sohretten buyuk bir kivanc duydum. Islam dunyasinin Hz. ömer’den sonra en adaletli insan olarak tanidigi Hukumdar Selahaddin’in sarayinin duvarlarina islemis gur sesinin, Kahire’de yankilandiginda Kürdistan’da nasil cevap buldugunu tum tarih kitaplari yazmaktadir.

Misir’in baskentine kadar gidipte pramitleri gormemek olmazdi elbette. Uc buyuk pramitin bulundugu alan genisleyen sehrin hemen yani basinda bulunuyor simdi. Hergun uyandiginizda gozunuzu oksayan bu devasa ve deha urunu yapitlari gormek  ayri ve ozel bir zevk olsa gerekir bu sehrin sakinleri icin. Unlu Sfinks’in yani basinda magrurca uzanan Keops pramitinin ve onu insa edenlerin solugunu ensenizde hissederken Kahireye yukaridan kusbasi bir bakis atmak acikcasi bir baska guzellikti. Bu eserleri insanliga  kazandiranlardan 2. Ramses’in mumyasini Kahire Muzesinde gordugumde, kulagina egilip “Sen ölmedin Ramses, ölumsuzsun artik, rahat uyu!” demek geldi icimden.

Yorgun argin Sharm el Sheikh’e donerken, aklimda hep o cumle vardi “Kahire! Dunya sehirlerinin prensesi.”

Brusk Baran

e-mail: [email protected]