Hayatla kavgaya tutustugumuzdan beri neleri ertelemedik ki.

Bir kenarda unutulmus dusler, bosa gitmis hayaller ve bizi biz eden o gercekustu yasam.

O arkadasliklar ki hic yasanmamis gibi duruyorlar simdi.

Zamanin celik zincirlerine takilmis anilarimiz vardi cocukluktan kalma.

Nerde o eski bayramlar. Bicak gibi keskin sogukta alinan abdestler ve tiklim tiklim camilerde kilinan bayram namazlari. Hocada uzattikca uzatiyor sanki bu yilki bayram namazini. Caminin disinda uzayip giderdi selamlasma sirasi. Yuzlerde saf ve duru bir gulumseme vardi.

Eve adeta ucarcasina kosardik. Herzaman ki gibi annemiz karsilardi bizi. Operdik o yasli, sert, emekci ellerden.  Kahvalti icin bir babamiz eksik. O da birazdan gelir simdi. Mezarliga ugramistir mutlaka.

Ilkokula giderken kopekler yildirmaya calisti bizi, lisede esen sert ve zemheri ruzgarlar.

Harman vakti ev onlerinden olmazsa, bicilen tarlalardan arpa, bugday alip birkac cikolata ve sekere bakkal amcalara satardik.

Cogu zaman yalinayak dolasirdik, lastik ayakkabi alacak paramiz olmadigindan.

Orta sonda biz kizlarin bize yuz vermemesinden sikayet ederdik, kizlar ise ayni sebeplerden bizden. Bir ikilem gibi gorunur belki bunlar ama okul bahcesinin disindaki hayatin yazilmamis kurallari bagliyordu hepimizi.

Halbuki ne sehrayin sarkilar geciyordu icimizden.

Ne ustu acilmamis hikayerimiz vardi anlatilmadik.

Goz goze iki cift soz soyleme cesaretini ancak lise yillarinda bulabiliyorduk. Hersey bir kac saniyede olup biterdi. Amma velakin hayali hulyalarimizda gunlerce yasardi.

Sonra cil yavrusu gibi dagitti hayat bizi. Geride okul masalarina yazdigimiz isimler ve kodlanmis harflerin hatirasi asklar kaldi.

Bu topragin garip bir buyusu vardi. Universite yillarinda, sehirlerarasi otobuslerde gecti hayatimiz. Ogrenci evlerinde fikirler harac mezat satiliyordu. Ugruna olunecek fikirlerimiz vardi ama iste hayat boyle birsey, daha olmedik...

Brusk Baran

Email: [email protected]