DİL

          İnsanoğlunun yeryüzünde kendi aralarında konuştuğu dört bine yakın dil var. Bu diller arasında yazılabilen dil sayısı yüzü geçmemektedir. Sümerlerin yazıyı bulmalarından sonra, yazılı metinler başlamış, tarih içerisinde çeşitli uluslar kendi alfebelerini oluşturarak yazılı edebiyatla dillerinin yaşama ve gelişmesine katkıda bulunmuşlardır.

         Diller makine aksamı gibidir,çalışmayınca paslanıp, körelir. Zaman içerisinde kullanılmayan,gücünü yitirdiğine inanılan, başka dillerden yerine kelimeler devşirilen, akademik ve mesleki gelişimini yapamayan diller kaybolup,ölüyor. Üzerinde çalışma yapılan,sözlü ve özellikle yazılı edebiyatı olan diller gelişip büyüyebiliyor. Görsel ve yazılı basının desteği, akademik yayınlar, li- teratür desteği, sanat ve kültür çevrelerinde etkin kullanımı, teknolojik ve bilimsel gelişimin içinde yer alması dilin ömrünü uzatıp, yaşamasını sağlıyor.

         Dil emperyalizmin ve asimilasyonun öncü gücüdür. Bir halkı cahil bırakmanın,komplekse sokmanın,geri bırakmanın en güzel yolu halkın kendi diline yabancılaştırmaktır. İnsanlara dillerinin yetersiz olduğu,söz gücünün olmadığı,aksanın kaba olduğu,edebiyat,sanat,bilim ve kültür dili olamayacağı aşılanır. Böyle inandırılan insanlar,isimlerinden başlayarak değiştirmeye, dillerini kullanmamaya başlarlar, kendi dilleri artık basit insanların konuştuğu dildir.

       İnsanlar kendilerine yaratıcı tarafından bahşedilen,annelerinin aksütü kadar helal olan dillerine sahip çıkmalı. İnsanların isimlerinin kendi dillerinde olması yeterli gelmiyor, birçok insan bu yazdıklarıma canı gönülden katılacaktır ama çocukları babalarının veya analarının dillerini bilememektedir,isimleri Kürtçe olsa da. Çelişkilerimizi çözmedikçe,hayat çizgimizi kalın çizemeyiz. Medeniyetler özveri ve bedellerle kurulur. Dil ağacımızı sulayalım ki yaşasın, medeniyetimiz yeşersin ki,insanlık dünyası değerlerini kaybetmesin. Kuru, ırkçı,kafasevici milliyetçilikler için değil.